Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
anafangen sw. v.
ana- fangen sw. v. , mhd. anvangen, -vengen, nhd. anfängen, anfengen; as. anafangen ( s. u. ), mnd. an(āne-)vangen . — Graff III,414. ana-fangeda: 3. sg. prt. Gl 2,354,10 = Wa 83,7/8 ( Carlsr. S. Petri 87, 11. Jh. ). etw. ( aus eigenem Besitz Gestohlenes ) anfassen, in rechtsförmlicher Weise in Beschlag nehmen, an etw. handanlegen als Einleitung des Anefang-Verfahrens ( vgl. Brunner, DRG 2,651 ff. ), Glosse: [ ut de cenu werduria sua in praesentia testibus recipiat, et ei, qui rem suam ] intertiavit [, probabiliter ostendat. Et tunc ipse de texaga securus sit, et ille, qui ] intertiavit [, tex…