Eintrag · Mittelhochdeutsches Wb. (MWB)
alleluia
2 Subst., stN. ‘Halleluja, Lobgesang’
1 Interj., Jubelruf, Ausdruck der Heilsfreude: Lucifer begieng zemale drie hoͮbetsúnde: [...]. die scluͦgen den kor also geswinde in das ewig abgrúnde, so man mohte sprechen alleluia Mechth 3: 1,61. guͦte nacht, minne, als ich schlaffen welle, alleluia! 4: 19,19. 4:22,39. 6:7,33. 2 Subst., stN. ‘Halleluja, Lobgesang’ div gisanc mit allelu werdin gisungen BrZw 11; waz betútet daz alleluia? do sprach der meister: alleluia ist ein himilischer sanc Lucid 96,5; waz betútet, daz men den tractum dez dages singet nach dem alleluia? ebd. 117,15. – ~ singen: so singe wir zwire / alleluja, daz frosanch, wir sagen got gnade unde danch AvaJG 29,5; ez were billich, daz wir nach dem vnfrolichem sanc daz alleluia sungen Lucid 96,11. 117,17. 118,3; weles cîtis [erg.: man] an dim iare alleluia singin sol BrEng 15. – ~ (hin) legen ‘das Halleluja aussetzen, fortlassen’ (in der Vorfasten- und Fastenzeit vor Ostern): daz sint dise sibenzech tage, die sint vns ze bvͦze gesetzet. nv ist allez frolich gesanc hingeleit, allelvia vnde froͮde Spec 38,8; an dem suntage so man daz alleluja leit EvBerl 15,9. 16,26; [...] des sunnentages septuagesima, so man das alleluia leit [La. hin leit ] Tauler 28,21; so denne dú vasnaht nahete, des abendes, so man alleluja leit Seuse 30,19
MWB 1 151,31; Bearbeiter: Tao