Hauptquelle · Grimm Neubearbeitung (1965–)
AFFICHT adj.
DWB2 AFFICHT , affecht adj. DWB2 mhd. affeht. töricht, närrisch ( vgl. affe m. 2 a; zum suffix s. Henzen wortbildung 3 199 f. ). im ganzen selten; vgl. jüngeres affig: DWB2 DWB2 ⟨u1225⟩ ich gesah nye keynen schnudel der sich des todes so luczel erschrek als dißer affechte ritter duͦt Lancelot 1,329 DTM. „ich bin des konig Artus ritter eyner.“ „ist das war,“ sprach der ritter, „so mugent ir wol jehen das ir ein des affochten koniges ritter sint der nu lebet“ ebd. 1,193. ⟨M14.jh.⟩ tumbe affehte lute Tauler 121 DTM. ⟨v1510⟩ also geschicht disen narrechten affechten menschen, die alles das ouch wo…