absolutus

absolutus, -a, -um 1. vollkommen, perfekt 2. selbständig, getrennt — 1. perfect 2. independent, seperate 1 vollkommen, perfekt (in Bezug auf die Konsonanz) — perfect (with reference to consonance) [syn.: plenus, perfectus] [s.V] LmLMart. Cap. 2, 199: cum diapason symphoniam quicquid emensi erant adverterent consonare perfectione absolutae modulationis (ad loc.: LmLRemig. Aut. 76, 4: ‚absolutae‘ id est plenae modulationis). LmLMart. Cap. 9, 954: Sunt autem []absoluta et perfecta systemata numero octo: et primum est, quod ab adquisito, quem προσλαμβανόμενον dicimus, ad mediam, quam μέσην diximus (ad loc.: LmLRemig. Aut. 509, 9: ‚absoluta‘ integra et perfecta). [s.XV] LmLIoh. Cicon. mus. 2, 55 p. 332, 13: Remigius: Perfecta autem sistemata sunt in diapason, quia nullus tonus dividitur in ea et ideo perfecta et absoluta sunt. 2 selbständig, getrennt — independent, separate a eine Gesangsstimme betreffend — with reference to a vocal part [s.IX] LmLScol. ench. 2, 32: Principalem enim vocem absolutam cantionem dico, organalem vero, quae huic subiungitur symphoniae ratione. b die Notenzeichen betreffend — with reference to a notational symbol [s.XIII] LmLAnon. Couss. IV p. 48, 30: ratione diversitatis sillabarum secundum aliquos quilibet punctus absolutus dicitur, prout non reducitur ad figuram ligatam. c als Species der Quarte und Quinte — as a species of fourth and fifth [s.XV] LmLUgol. Urb. 1, 46, 3: specierum diatesseron et diapente quaedam dicitur initialis, quaedam terminalis, quaedam propria, quaedam communis, quaedam absoluta, quaedam coniuncta, quaedam disiuncta, quaedam apposita, quaedam commixta, quaedam intensa et quaedam remissa. LmLUgol. Urb. 1, 46, 8: Absoluta species est, quae alicuius toni propria non est et omni convenire potest.adv.