Eintrag · Köbler Mhd. Wörterbuch
wonhaftic Adj.
wonhaftic , Adj.
- nhd.
- „wohnhaftig“, wohnhaft, ansässig, angesessen
- Vw.:
- s. īn-, un-
- Hw.:
- vgl. mnl. woonachtich, mnd. wōnhaftich*
- Q.:
- Brun, BDan (wonhaftic), Ksk (um 1170) (wonachtich) (FB wonhaftic), HvFritzlHl, Mügeln, NP, Rudolst, Urk
- E.:
- s. won, haftic
- W.:
- nhd. (ält.) wohnhaftig, Adj., „wohnhaftig“, wohnhaft, sesshaft, DW 30, 1220
- L.:
- Lexer 327a (wonhaftic), Hennig (wonhaftic), FB 478a (wonhaftic), WMU (wonhaftic 45 [1259] 3 Bel.), LexerHW 3, 976 (wonhaftic), MWB (wonhaftic)