Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
wârhaft adj.
a. die wahrheit liebend. dîn wârhafter munt Parz. 781, 24. daʒ milter man gar wârhaft sî, geschiht daʒ, dâ ist wunder bî Walth. 104,33. bis wârhaft MS. 2,255. b. wis wârhaft Trist. 5028.
b. wirklich. Christ der wârhaft panthera ist fundgr. 1,23. vil wârhaft wart disiu prophetîe hie dô got die menschheit enphie Barl. 68,28. — substantivisch. durch wârhaft Frl. 49,9.