vibratio

vibratio -onis f. ‚Vibrato‘ (Bezeichnung für eine wiederholte Tonhöhenschwankung eines ausgehaltenen Tons) — ‘vibrato’ (term for the repeated wavering of pitch of a sustained tone) [s.XIII] LmLHier. Mor. 25, 140 (p. 184): Est autem flos armonicus decora vocis sive soni et celerrima procellarisque vibracio[] . Florum autem alii longi, alii aperti, alii vero existunt subiti. Longi flores sunt, quorum vibracio est morosa metasque semitonii non excedit. Aperti autem sunt, quorum vibracio est morosa metasque toni non excedit. Subiti vero sunt, quorum quidem vibracio in principio est morosa, in medio autem et in fine est celerrima metasque semitonii non excedit. LmLHier. Mor. 25, 156 (p. 184): Ex quo pulcherima armonia decoraque consurgit, quam quidem florem armonicum appellamus. Quando igitur clavis inmobilis cum vibranda semitonium constituunt et ipsa vibracio est morosa, tunc est flos, qui dicitur longus. Quando autem includunt tonum et vibracio nec est morosa nec subita, sed media inter ista, est flos apertus. Quando vero constituunt quidem semitonium, sed vibracio in agressu sit morosa, in progressu autem et egressu fit celerima, tunc est flos, qui subitus appellatur. LmLHier. Mor. 25, 176 (p. 185): Sexto, quod ipsos flores reverberacio precedere debet sub specie toni vel semitonii sive cuiuscumque modi in omnibus quidem V notis excepta ultima, que sub specie semitonii reverberacionem assumit, sed in nota procellari finitur, que quidem nichil aliud est quam vocis sive soni sub specie semitonii lenta vibracio. Quare manat de longorum genere florum.