lautwandel 53 Wörterbücher · 2,7 Mio. Artikel
Wildcard · " Volltext

Aggregat · alle Wörterbücher

viant

mhd. bis mnd. · 6 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag

BMZ
Anchors
6 in 6 Wb.
Sprachstufen
2 von 16
Verweise rein
19
Verweise raus
9

Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)

VÎANT stm. part. präs.

Bd. 4, Sp. 304b
VÎANT , VÎENT , VÎNT stm. feind. eigentl. part. präs. goth. fijands von fijan hassen, ahd. fiant fient von fiên Ulfil. wb. 204. Graff 3,380. Gr. 4,26. vîant, vîande im reime En. 7059. 7380. Bit. 37. b. 51. a. 54. b. Gudr. 846, 4. 1451,4. Pass. K. 132,92. Jerosch. s. 264. vîende: schrîende fundgr. 2, 137,30. vînde: pînde Jerosch. 138. c. vîgent, vîgende Griesh. denkm. 52. pred. 2,29 u. m. leseb. 837,14. 18. vîjent das. 890,20. — der gruoʒt in als vîent sînen vîent sol Iw. 46. vriunt und vîent Parz. 339,8. vînt und friunt Walth. 53,14. hêr tiufels vîent das. 79,10. swer iu vîndes herze treit warn. 1422. vînde haʒ Parz. 410,10. die manegen schar der iwer starken vînde Nib. 145,2. ir vîanden ze valle Trist. 7003. den was gegen den vîenden gâch Wigal. 10929. zuo den vîenden gâhen Iw. 142. vînde lâge Jerosch. 21. d.benennung des teufels. Gr. d. mythol. 941. En. 2525. b. d. rügen 210. 1121. Pass. 23,17. myst. 61,21. der vînt, der schanden luoder Gregor. 230. von des vîandes stricke Gfr. lobges. 20. der unser alte vîant Diemer 328,17. der leidige vîent fundgr. 1,66,4. der bœse vîent Geo. 345. der vîandes man pf. K. 305,10.adjectivisch mit dat. die liute im alle vînt sint warn. 450. ein herre niemer kan genesen, wellent im die sîne vîent wesen Vrid. 72,10. vgl. 73,6. er im dâ vor lange was herzenlîchen vîant gewesen Wigal. 7857. vgl. Nib. 151,2. 1037,4. 1642, 4. compar. vînder das. 1079,4. superl. vîendest myst. 350,37.
1442 Zeichen · 119 Sätze

Lautwandel-Kette

Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart

Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.

  1. 1050–1350
    Mittelhochdeutsch
    VÎANTstm. part. präs.

    Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke) · +3 Parallelbelege

    VÎANT , VÎENT , VÎNT stm. feind. eigentl. part. präs. — goth. fijands von fijan hassen, ahd. fiant fient von fiên Ulfil.…

  2. 1200–1600
    Mittelniederdeutsch
    viant

    Mnd. Handwb. (Lübben/Walther) · +1 Parallelbeleg

    viant, adj. feind, feindselig, feindlich; subst. Feind, Gegner, Widersacher; theol. der Teufel; -têken, militärisches Si…

Verweisungsnetz

16 Knoten, 21 Kanten

Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen

1-Hop 2-Hop
Filter:
Anchor 3 Kompositum 10 Sackgasse 3

Wortbildung

Komposita & Ableitungen mit viant

11 Bildungen · 6 Erstglied · 5 Zweitglied · 0 Ableitungen

viant‑ als Erstglied (6 von 6)

vianttêken

KöblerMnd

viant·têken

vianttêken , N. Vw.: s. vīenttēken L.: Lü 478b (viant, vianttêken)

viant als Zweitglied (5 von 5)

dôtvîant

MNWB

dot·viant

dôtvîant , m. , Todfeind (als Volk, im 16. Jhd., die Türken).

proviant

DWB

pro·viant

proviant , m. mundvorrat, lebensmittel; früher und noch (1727) bei Aler die proviant, entsprechend dem zu grunde liegenden ital. provianda, …

prāviant

KöblerMnd

prāviant , M. Vw.: s. prōvant

prōviant

KöblerMnd

prōviant , M. Vw.: s. prōvant L.: MndHwb 2, 1734 (prôviant)