Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
verkoufe swv.
1. mit accus.
a. der sache. daʒ man gotes gâbe iht koufe oder verkoufe Walth. 33,5. sîniu pfært verkoufen Trist. 3776. ich wil alle unser gût verkeufen myst. 21,7. daʒ chorn zi den rîchin an die reichen firchouffin Genes. fundgr. 62,12.
b. der person. Krist, den ê die juden verkouften MS. 2,157. b. ich konde sie geloben vil, wan daʒ ich ir niht verkoufen wil (der genit. ist von niht abhängig) Ulr. 44. dune maht mîn doch verkoufen niht Parz. 86,7. Genelûn verchouphte wider an die heidin manigen hêrlîchen kristen pf. K. 70,23. den er der judischen diet verkoufte umbe phenninge b. d. rügen 1352. H. zeitschr. 2,84. — do lieʒ er (Jesus) sich hie verkoufen Walth. 15,55. wie Vivîans sich selbe verkouft opferte umb unsern segen W. Wh. 48,11. sô was er der verkoufte Parz. 789,8.
2. mit genit. er (der kaltsmit) chouffe wole oder übele, er wil ettewaʒ dar übere; niemmer er gewandelot des er verchouffet Genes. fundgr. 31,26.