Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
verkoufe swv.
verkoufe swv. verkaufe. 1. mit accus. a. der sache. daʒ man gotes gâbe iht koufe oder verkoufe Walth. 33,5. sîniu pfært verkoufen Trist. 3776. ich wil alle unser gût verkeufen myst. 21,7. daʒ chorn zi den rîchin an die reichen firchouffin Genes. fundgr. 62,12. b. der person. Krist, den ê die juden verkouften MS. 2,157. b. ich konde sie geloben vil, wan daʒ ich ir niht verkoufen wil ( der genit. ist von niht abhängig ) Ulr. 44. dune maht mîn doch verkoufen niht Parz. 86,7. Genelûn verchouphte wider an die heidin manigen hêrlîchen kristen pf. K. 70,23. den er der judischen diet verkoufte umbe ph…