Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
verhouwe stv.
1. haue. dô wart êrst verhouwen (? erhouwen) von den helden manec tiefiu wunde Gudr. 885,4.
2. zerhaue, beschädige durch hauen, haue weg. im was der helm guote verhouwen durch die riemen kl. 729. hie wirt von in verhouwen vil manic helme unde rant Nib. 144,4. sîn helm, sîn schilt verhouwen Parz. 217, 23. vgl. 271,17. der tiwer wâpenrock durchstochen unde verhouwen das. 81,19. verhouwen ist der walt Walth. 124,10. — trop. ist diu minne an ir verhouwen MS. 1,60. b. er getorste niht virhowen ir gelubde unde iren eit Pass. 11,36. vgl. Mone altd. schausp. s. 214.
3. verwunde durch hauen, haue nieder. nu ist er dicke verhouwen pf. K. 65,12. idoch verhiuw ich in sît kl. 690. dîn kint wart dort verhouwen Walth. 77,14. die meist hât verhouwen des küenen Sîfrides hant Nib. 238,4. dâ man dâ mac verhouwen den mînen lieben man das. 844,3. des wart von in verhouwen ir vater troj. 81. c. vil orse durchstochen und verhouwen Parz. 20,3. dâ mohte man sîn douwen durch helme virhouwin des rîchin Pompeiis man Anno 458. vil manegen ritter guoten sêre verhouwen mit tiefen verchwunden Gudr. 1537,3. daʒ ors mit sporn verhouwen Parz. 651, 22. — trop. diu hât âne schulde verhouwen mich sêre ûf den tôt MS. 1, 45. b. daʒ er dur si verhouwen was biʒ ûf der minnen grunt troj. 131. b. kein jâmer sol ûf erden iuch sêren noch verhouwen das. 165. b.
4. verderbe durch unrechtes schneiden (von kleidern). sun, beʒʒer ist gemeʒʒen zwir danne verhowen âne sin Winsbeke 25,2.