Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
verhouwe stv.
verhouwe stv. 1. haue. dô wart êrst verhouwen (? erhouwen) von den helden manec tiefiu wunde Gudr. 885,4. 2. zerhaue, beschädige durch hauen, haue weg. im was der helm guote verhouwen durch die riemen kl. 729. hie wirt von in verhouwen vil manic helme unde rant Nib. 144,4. sîn helm, sîn schilt verhouwen Parz. 217, 23. vgl. 271,17. der tiwer wâpenrock durchstochen unde verhouwen das. 81,19. verhouwen ist der walt Walth. 124,10. — trop. ist diu minne an ir verhouwen MS. 1,60. b. er getorste niht virhowen ir gelubde unde iren eit Pass. 11,36. vgl. Mone altd. schausp. s. 214. 3. verwunde durch hau…