Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
verdirbe stv.
verdirbe , verdarp , verdurben , verdorben stv. ich komme zu schaden, gehe zu grunde, werde unglücklich, sterbe. — vgl. Gr. 1,940. im ahd. fehlt das wort. 1. ohne genitiv. a. von lebenden wesen. sô müeʒen wir verderben a. Heinr. 624. sicherlîche si verderbent Walth. 45,35. frouwe ob ich verdirbe, waʒ habet ir oder ieman deste mê MS. 1,149. a. verdirbe ich, daʒ kumt von dir das. 2,91. a. ich verdirbe in kurzen tagen das. 1,40. a. wol im der nu vert verdarp, der hât hiure sîn leit verklagt MS. 1,82. b. daʒ Blanscheflur verdarp starb Trist. 1832. dô der vater mîn verdarp g. Gerh. 1131. die verdur…