Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
urthat f.
urthat , f. , that mit ur- C 4 c. 1 1) veralteter ausdruck der rechtssprache in der verbindung zu u., urthâte, zu rechter, ewiger u. mhd. urtât, ze urtâte Lexer 2, 2013 f.; Fischer 6, 306 f.; Schmeller-Fr. 1, 630 ; Scherz-Oberlin 1911 f.; Vilmar 427 ; Frisch (1741) 2, 410 b ; Haltaus 2009 f. u. ist ' volle verwirklichung ', ' negotii consummatio, negotium ita transactum, ut ad eius perfectionem nihil desit ' Haltaus 2009 . vgl. ahd. zi gitâti Graff 5, 329 ; gatât efficientia, perfectio 5, 328; 329; tât effectus 326. 'recht und redlich zu uhrtaht verkaufen id est pleno jure vendere, ita ut quis…