Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.
unkü̂schêⁱt f.
unkü̂schêⁱt ( vnkusheit ), -kü̂skê(i)t ( vnkuskheyt ), ° onkü̂schê(i)t (westl.), f. : 1. Ungenügsamkeit , Ausschweifung, „Luxuria, incontinentia vnkusheyt ” (De Man 221), „ do dede ick eyne sunde myt unkuuscheit, de dar reip in den hemel wreck here wreck ” (Nd. Jb. 6, 46). — 2. Wolllust, „ een steyn geheten topasius by sik gedreghen, de vordrift de vnkusheit ” (Goth. Arzneib. 119), „ Ock lestmen in der vader boke, dat eyn hillich man sere swarliken becoret wart van dem geiste der vnkusheit ” (Veer utersten 54); — Geschlechtstrieb, „ Slechte wenighe vnde subtyle hare an der hufft beduͦden eynen…