Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.
unkündich adj.
unkündich , adj. (flekt. -g- ): 1. ungeschickt, träge, „ Vnkundich i. stump uel vnkunstich ” (Voc. Strals. ed. Damme 445), „Iners, vnkundich ” (Dief. 23). — 2. unwissend, „ Lude de vnkundich sint Unde des rechten weges blint ” (Schachb. 159); — c. Gen. ohne Kenntnis, „ De Spanigers weren des ordes, dar de vint in sinem vordele lach, unkundich ” (Oldecop 498), „ der Latinischen sprake vnkuͤndich ” (Meigerius D 3 r ). — 3. unbekannt, „ He beschiet oc van vier tiden dat jar, dat den Romeren êr unkundich was ” (Sächs. Wchr. 80), „ So woͦr en man sprect vor enen vnkundighen man de dar koft ” (Lüb. …