Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.
ümmesprēken stv.
ümmesprēken , umb- , stv. ( Prät. : Ind. 3. Sg. -sprak ; Part. Prät. -gesprōken [ ummbgeisproken Elbing KR 2, 46], -sprōken ): 1. eine Sache erörtern, beschließen, „ Se antworden: it en were nicht capitulariter ummesproken edder besloten, en wusten dar nicht van ” (Brandis 223), „ Dat wart so umme sproken anno 1425 ” (Gött. Stat. 142), „ Diit hefft de rad ummegesproken und gesat, dat me diit so nu fordmer so holden und scheden schulle ” (ebd. 360). — 2. °als Anliegen vorbringen, vorsprechen , „ dat gelt to liende dem homeister, dar de kompthur vor ummbgeisproken hadde ” (Elbing KR 2, 46). — 3.…