Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.
ümmebevân stv.
ümmebevân , -bevangen , stv. ( Präs. : Ind. 3. Sg. -bevê[i]t -bevêt, 3. Pl. -bevân ; Prät. : Ind. 3. Sg. -bevenc, 3. Pl. -bevingen, -bevengen ; Part. Prät. -bevangen ): 1. umfassen, umarmen, „ He umme bevengh dy in vrendelicheit ” (Veghe ? Wyng. 218), „ Dar na se to bedde ghynghen Myt armen se syk vmme be vynghen ” ( Geeraedts 185), „ do lege de twe al vmmebevangen vnd wern al na tosamende komen ” (Schmidt Livl. Samml. 27). — 2. umhüllen , „ doe se em cledende umbevenck unde godes moeder woert, benedijt boven all ” (Veghe ? Wyng. 195). — 3. (Affekte:) erfassen, ergreifen , „ Grot angest hefft …