tonus differentialis

tonus differentialis 1. Bezeichnung für die Differenzen („Saeculorum amen“-Formeln) 2. Bezeichnung für eine Nebenform der Psalm-Differenz — 1. term for the differences (‘saeculorum amen’ formulas) 2. term for a secondary form of the difference of a psalm tone 1 Bezeichnung für die Differenzen („Saeculorum amen“-Formeln) — term for the differences (‘saeculorum amen’ formulas) [s.XIII] LmLHier. Mor. 20, 63 (p. 154): sciendum, quod triplex est thonus, scilicet thonus artificialis, id est sesquioctava proporcio, ..., tonus vulgaris et tonus differencialis. De tono igitur vulgari simul et differenciali hic intendimus. Est autem vulgaris tonus totum modulacionis corpus uniuscuiusque cantus. ... Tonus vero differencialis est in fine „Gloria Patri“ finalis inflexio vocis, secundum quam psalmodia antiphone decenter coniungitur. LmLHier. Mor. 22, 6 (p. 160): Sequitur de intonacionibus psalmorum et canticorum necnon et versuum introituum sive de tono differenciali, quod idem est. ... Solum tres differencias finalitatum primi toni ponimus, quia ad ipsas omnes alie reducuntur. 2 Bezeichnung für eine Nebenform der Psalm-Differenz — term for a secondary form of the difference of a psalm tone [opp.: tonus capitalis, tonus principalis] [s.XIV] LmLHugo Spechtsh. comm. p. 128: Per notam enim finalem generalem unus tonus discernitur ab alio. Sed per inceptiones antiphonarum tam toni principales quam differentiales cognoscuntur, ut infra studioso lectori patere poterit. Nota etiam, quod melodia psalmorum in fine secundum varias differentias variatur. [s.XV] Trad. Holl. XI 7, 2: Et voco tonum capitalem tonum principalem, a quo tamquam a fonte toni differenciales originantur ab eo realiter non differentes, sed tantum per mutacionem notarum vel per additionem vel per diminucionem ab eo discrepantes, ut patebit in exemplis. Notandum ergo, quod primus tonus, qui autentus dicitur, habet unum tonum capitalem et quinque differenciales (sim. Trad. Holl. XXIII 2, 4, 3). al. LmLSzydlov. 13, 5: in principio cantus discerni debet, an cantus sit principalis toni vel differencialis. Unde tonus principalis est ille, cuius cantus in finali sede magis quam alibi incipit. Et tales toni principales sunt octo, ut patuit in capitulo de tenoribus ipsorum. ... Sed tonus differencialis est ille, cuius cantus et frequenter alibi quam in finali sede incipit. al. Trad. Holl. XXI 10, 2. Trad. Holl. XIX 348: Tercius tonus habet unum principalem tonum per se et quatuor differenciales tonos. al.