Hauptquelle · Rheinisches Wb.
Ton IV
Ton IV, das Wort ist allg., u. zwar Rhfrk tōn u. dōn; sonst nach der Entwicklung von –ô- tō:n, –ū:-, –ū·ə.-, –ō·u.-, –ū·a.-, –ō- [ Saarbg-Wellen to·y.n; Gummb dn Sg. u. Pl.]; Pl. mit Umlaut: -ē-, –ē:-, –ī:-, –ȳ:- usf., ebenso das Demin. tēnχə(n) [Nfrk tø·n.šə, tø·n.(ə)kə, tøntjə ] m.: 1. Ton in der Musik, Weise, Melodie, Laut; enen stärke, dönne T.; he hät kene T. geredd, — van sech gen, — kreg kenen T. erus, — sät k. T. mih; he git üvverall den T. an; sich, da's ene andere T.! so ist recht Rip, Allg. nach dem Nhd.; wat sein dat fir Tin? dreiste Reden; eich weren anner T. oschlon schroff werd…