Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.
tôganc m.
tôganc , tû- , m. (flekt. -g- ; Pl. -gange, -genge ): 1. Zugang, Weg, „ Stich togank aditus” (Voc. Strals. ed. Damme 390), (übertr.:) „ Jtē hijr ynne sint de souē psalmen so vorstētlick mit d' glosen kort ingetagen dar en isslick ruwer mach ynne vindē enen toganck to d' gnade godes ” (Nord. Tidskr. B.-o. B.-väsen 10, 128), „ O mensche, du hebst een vrij by komen unde enen sekeren to ganck to marien ” (Veghe ? Lect. 139); — Zuweg, „ Vnde dauid hefft gegeuen salmon sinen son beschriuonge des portekes vnde des tempels ... vnde rauwe steden in hemeliken togenge to dem altaer vnde des huis der gnad…