Eintrag · Lex. musicum Latinum
tinnio
tinnio -ire klingen, erklingen; klingeln — to sound; to tinkle [s.V] LmLMart. Cap. 2, 197: orbis melo dorio tinniebat (ad loc.: LmLGloss. Mart. Cap. 197/54, 8: ‚tinniebat‘: resonabat). LmLMart. Cap. 9, 909. [s.XI?] LmLTheophil. 3, 85 p. 151: quatuorque foramina triangula iuxta collum, ut melius tinniat (sc. campana), formabis. [s.XIII] LmLIoh. Aegid. 17, 86: Tintinnabulum a tinniendo est dictum; et est parva nola vel campanula. [s.XIV] LmLMarch. luc. 1, 1, 7: Sicque Pytagoras tanti secreti compos deprehendit numeros, quibus soni consoni nascerentur et hiis proportionatis, ut ibi tinnierat, ad edificandam musicam profecit (cf. Macrob. 2, 1, 13). [s.XV] LmLPaul. Paulir. 7, 3, 1 p. 14: propter nablum et rittoniam et alia, que ex metallorum tinniunt sonoritate. LmLCymb. Omne instr. 3, 8: Et nota, quod metallum, de quo fieri debent (ms.; ed.: flari debet) cimbala, debet fieri ex cupro vel stagno, ut ita, quod quarta pars semper sit stagnum et non amplius, ne multum sit frangens neque nimis parvum, ne sit tinniens.