Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
thurhil adj.
adj., mhd. dürkel, frühnhd. dürchel; ae. þyrel. — Graff V,224.
durchil: Grdf.? Gl 1,684,15 (M, 2 Hss.); dat. sg. -]emo 2,417,13. 436,51; acc. sg. -]en 172,66 (clm 6277, 9. Jh.). 192,32 (M).
durichch-il-: acc. sg. -en Gl 2,206,62 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.); durihh-: dass. -en 192,31 (M, 2 Hss.); durich-: Grdf. -] 319,2; acc. sg. -en 214,65; durih-: dass. -en 192,31/ 32 (M, 2 Hss.).
Entstellt ist: derha: nom. sg. Gl 3,1,37 (Voc., nach J. Grimm ist derhil zu lesen, vgl. Anm. z. St.).
durchlöchert, löcherig: durchil [qui mercedes congregavit, misit eas in sacculum] pertusum [Ag. 1,6] Gl 1,684,15 (6 Hss. thuruhlohhen, 1 Hs. turchiloten). durchilen pertusum [Greg., Cura 3,21 p. 68 = Ag. 1,6] 2,172,66. 192,31. 206,62. 214,65. durichil pertusus 319,2. 3,1,37. durchilemo [absentemque diem lux agit aemula, quam nox cum] lacero [victa fugit peplo, Prud., H. ad inc. luc. (V) 28] 2,417,13. durchilemo [en tibi, quos properes] rimosae [inponere cumbae pellere et in medii stagna profunda freti, Prud., P. Hipp. (XI) 69] 436,51 (2 Hss. scruntines).
Abl. thurhilôn.
Nachtrag zu den Glossen: Thoma, Glossen S. 25,29.[Donath]