Eintrag · Köbler Ahd. Wörterbuch
durhil Adj.
durhil , Adj.
- nhd.
- durchbohrt, durchlöchert, löcherig, zerfetzt, leck
- ne.
- pierced, perforated
- ÜG.:
- lat. lacer Gl, pertusus Gl, rimosus Gl
- Hw.:
- vgl. as. thurkil*
- Q.:
- Gl (3. Viertel 8. Jh.), PN
- E.:
- germ. *þurhila-, *þurhilaz, Adj., durchbohrt, durchlöchert; germ. *þurkila-, *þurkilaz, Adj., durchbohrt, durchlöchert; s. idg. *ter- (5), Adv., durch, hindurch, über, Pokorny 1075
- W.:
- mhd. dürkel, durkel, Adj., durchbohrt, durchbrochen, durchlöchert, durchlässig
- nhd.
- (ält.) dürkel, dürchel, Adj., dürkel, durchbohrt, DW 2, 1603 (dürchel), DW2 6, 1805
- L.:
- Karg-Gasterstädt/Frings 2, 753 (thurhil), ChWdW8 108b (durhil), ChWdW9 236b (durhil), EWAhd 2, 868
- Son.:
- Sachglr = Sachglossar Hermeneumata (Vocabularius St. Galli) (Sankt Gallen, Stiftsbibliothek 913) (3. Viertel 8. Jh.), Tgl001 = Freisinger Cura-Glossen (München, Bayerische Staatsbibliothek Clm 6277)