Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
thurftgôn sw. v.
sw. v. — Graff V,213 f.
Nur in der Benediktinerregel.
durfttigoen: 3. pl. conj. S 258,13.
duruftig-: 3. pl. -ont S 218,19; 3. sg. conj. -ohe 244,1; -oe 280,20; 3. pl. conj. -oen 247,27; ki-: part. prt. -ot 260,4; du-rufttig-: 3. sg. -ot 239,24; part. prs. gen. pl. -ontero 262,6.
bedürfen, etw. nötig haben, brauchen, Mangel leiden in bezug auf etw.: mit Akk. d. Sache, wohl infolge der Interlinearversion: (die Brüder) dea salmsanges ... leczono eouueht duruftigont qui psalterii vel lectionum aliquid indigent S 218,19. durufttigot qui minus indiget, agat deo gratias 239,24. daz leoht ... niduruftigoen imbizzante ut lumen lucernae non indigeant reficientes 247,27. in chaltem lantscaffim mer ist kidurufttigot in vvaramem ... min quia in frigidis regionibus amplius indigitur in calidis vero minus 260,4. so durfttigoen helffa ut indigent solacia 258,13. 280,20. durufttigontero abbas considerat infirmitates indigentium 262,6; — mit Inf. (vgl. den lat. Text): nohheiner duruftigohe pittan eouueht ut nullus indigeat petire aliquid 244,1.[Karg-Gasterstädt]