Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
thrspiz st. m.
st. m., mhd. drîspiz, nhd. dreispitz; mnd. drêspitz. — Graff V,241. VI,366.
tri-spize: dat. sg. Gl 2,367,13. — dri-spici: acc. pl. Gl 2,404,42; hierher gehört wohl auch -sspissi: nom. pl. 654,32 (clm 18059, 11. Jh., vgl. Velthuis S. 28. 31, Schatz, Ahd. Gr. § 177).
dreibeiniges Gerät, Dreifuß: a) als kultischer Gegenstand, wie er bes. dem Apollo geweiht war (vgl. Pauly-Wiss. V,2,1669 ff., Duc. s. v. tripetia, ferner ‘tripudia mensa Apollinis’ CGL V,397,51, ‘tripodas mensas in sacris Apollinis’ IV,425,11): trispize [epigrammata, quae egomet legi in] tripode [vetustissimo Apollinis, Prisc., Inst. II,17,13] Gl 2,367,13; der Dreifuß des Delphischen Orakels: drispici [non] tripodas [cortina tegit, Prud., Apoth. 439] 404,42; b) als Wertgegenstand, Kampfpreis (vgl. Pauly-Wiss. V,2,1684): drisspissi [munera principio ante oculos circoque locantur in medio, sacri] tripodes [viridesque coronae, Verg., A. V,110] Gl 2,654,32.
Abl. drîspitzic mhd.[Götz]