synemmenon

synemmenon (synemmene, synemmesis) 1. Bezeichnung für die Synaphe 2. Bezeichnung für das b molle 3. ? Bezeichnung für das Versetzungszeichen um einen Halbton nach unten (b) 4. Bezeichnung für eine Halbtonstufe außerhalb der diatonischen Skala — 1. term for the synaphe 2. term for the b molle 3. ? term for the accidental lowering a pitch by a semitone (b) 4. term for a degree of a semitone that lies outside of the diatonic scale 1 Bezeichnung für die Synaphe (Verbindung bzw. Verbindungston von zwei Tetrachorden) — term for the synaphe (conjunction, or note of coniunction of two tetrachords) [s.IX-XII] LmLGloss. Boeth. mus. 1, 24, 21: ‚synaphe‘, quae et synemmene. LmLGloss. Boeth. mus. 1, 24, 22, 2: Una eademque corda, quae superiori tetrachordo est acutissima, ipsa est posteriori et sequenti tetrachordo gravissima; ut hic hypate meson, quae est media, acutissima quidem est chordae, quae vocatur hypate hypaton, gravissima vero ad mesen; quae et synemmene (cf. LmLBernhard/Bower, Glossa 4 p. 85). [s.XI] LmLAribo 54 p. 31: Omnis chorda, quae duorum synemmesis, id est coniunctio, est tetrachordorum, alterius est finis, alteriusque est principium. Sed ⋅D⋅ synemmesis est tetrachordi gravium et finalium (inde LmLQuaest. mus. 1, 13 p. 26). [s.XII] LmLGuido Aug. 61: Redit iterum Boetius ad mesen et facit aliud tetracordum per sinemenon, id est coniunctionem, apponens [] post mesen non paramesen, sed tricensinemenon, que locum ⋅b⋅ rotundi obtinet, faciens cum mesen semitonium. [s.XIII-XIV] LmLEngelb. Adm. 4, 16, 4: per sinemenon, id est coniunctionem duorum tetracordorum in ipsa (sc. ⋅D⋅). LmLIac. Leod. spec. 5, 4, 21: Diazeuxis enim disiunctio dici potest sicut synemmenon coniunctio. 2 Bezeichnung für das b molle (trite synemmenon) — term for the b molle (trite synemmenon) [s.XI] LmLBerno prol. 1, 1: Omnis igitur regularis monochordi constitutio secundum preclaram disertissimi viri Boetii instructionem in XV chordis consistit, per quas totius armoniae vis rata connexione decurrit, si tamen synemenon non desit (inde LmLAmerus 23, 5). LmLBerno prol. 1, 1 app. crit. (inde LmLAmerus 23, 6). LmLBerno prol. 9, 43-44 (inde LmLCant. In defect. p. 87-88). LmLGuido ep. p. 510, 301: De synemenon. Quidam autem ... adiungunt unam vocem in acutis inter primam et secundam, ut sint due secunde. LmLHermann. mus. p. 30 (p. 131b). al. LmLHeinr. Aug. 108. LmLWilleh. Hirs. 37 (c. 36), 1: inferius synemmenon a modernis inventum minus regulare ideoque minus est naturale. LmLWilleh. Hirs. 41 (c. 40), 14: ⋅b⋅ rotundum, id est synemmenon. al. LmLAribo 91 p. 10: ⋅F⋅ et ⋅f⋅ admodum indigent synemmenon, ut gravis supra quartam, acuta habeat quintam ad se resultantem per diapente. LmLAribo 85 p. 34: Cantus quinti et sexti toni potissimum indigent synemmenon, cum ipsa sit vicaria triti superioris. In proto quoque succinit, sed rarissime. al. LmLPs.-Guido arithm. p. 60. LmLTheophil. 3, 86 p. 159 (inde LmLCymb. Quicumque vult 19, 8). LmLMod. Protus finit p. 108. LmLFrut. brev. 4 p. 41. al. LmLFrut. ton. p. 132. al. LmLQuaest. mus. 1, 9 p. 18. al. LmLTheog. Mett. 3, 13 (p. 184b). al. LmLIoh. Cott. mus. 5, 3: ⋅b⋅, quod nos molle vel rotundum dicimus, a quibusdam Graeco nomine synemmenon, id est adiunctum, appellatur (inde LmLHier. Mor. 10, 15 (p. 46). LmLTrad. Holl. VIII 8, 5). LmLIoh. Cott. mus. 14, 19: quidam ... ponunt inter ⋅A⋅ et ⋅B⋅ Graecum ⋅S⋅, quod etiam synemmenon, id est adiunctum, appellant, ut ita sub ⋅C⋅ tonum habeant. [s.XII] LmLAnon. La Fage I 13, 7: Vocatur apud Graecos ⋅b⋅ rotundum sinemenon, hoc est accidens vel accidentale. [s.XIII] LmLAmerus 24, 10. LmLWalt. Odingt. 3, 2, 17. [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 6, 24, tit.: synemmenon, idest ⋅b⋅ molle vel rotundum. al. LmLHugo Spechtsh. comm. p. 67. LmLPs.-Mur. interv. p. 312b. [s.XV] LmLIoh. Cicon. mus. 2, 17 p. 286, 1. al. LmLTrad. Holl. I 1, 2, 1: posteriores vero ob dulcis cantus melodiam fiendam ultra has adhuc ⋅b⋅ molle sive rotundum adinvenerunt, quod utrique ⋅C⋅ quadrato acuto videlicet et excellenti adiunxerunt, propter quod et a quibusdam Greco vocabulo sinemenon, quod Latine sonat adiunctum, extitit appellatum. LmLBart. Ram. 1, 1, 5 p. 15. al. LmLAdam Fuld. 2, 6. LmLMon. Cum primum 8: synemenon, quod subiungendum est inter grave ⋅A⋅ et grave ⋅B⋅. LmLMon. In mon. mensura p. 135, 44: dyapason inter synemenon superius et inferius. al. LmLMon. In superiori p. 204, 7. LmLMon. Mon. a magada 8. LmLMon. Mon. secundum p. 36, 8. al. LmLMon. Mon. sec. genus p. 32, 13. LmLMon. Organalis I p. 45. LmLMon. Organalis II p. 45. LmLMon. Per tres p. 59, 5. LmLMon. Primum dividas I p. 60, 15. LmLMon. Pythagoras p. 37, 4. (?) LmLMon. Si mon. III p. 35, 12. al. LmLMon. Studiosis p. 22, 18. LmLMon. Super unum 6. LmLMon. Totam tabulam p. 11, 8. al. (?) LmLMon. Totum mon. 8. LmLOrganistr. Omnes p. 207, 9. LmLOrganistr. Volens p. 206, 11. LmLFist. Arbitrii 14 p. 130. LmLFist. Fac tibi 9 p. 115. LmLFist. Fistulae mens. 9 p. 129. al. LmLFist. Mensuram fist. 2 p. 126. LmLFist. Prima fist. I 8 p. 107. LmLFist. Primae ergo 4a p. 88. al. LmLFist. Primam fist. I 12 p. 106. LmLFist. Primam fist. III 7b p. 121. al. LmLFist. Si secunda p. 13. (?) LmLCymb. Arbitror 5, 12. LmLCymb. De repond. 6, 5. LmLCymb. Dimidium 18, 7. LmLCymb. Si velis 8, 8-9. LmLCymb. Si volueris 1, 6. al.[] 3 ? Bezeichnung für das Versetzungszeichen um einen Halbton nach unten (b) — ? term for the accidental lowering a pitch by a semitone (b) [s.XIII] LmLOrg. Vatic. p. 185: si aliquis cantus gravat nos in summitate manus vel organum, possumus descendere ad inferiorem partem manus, ut melius et perfectius fiat vel cantus vel organum. Et quandocumque addemus aliquid, quod non debet addi, vel subtraemus, quod non debet subtrai. Figura (ms.; ed.: facta; cf. Godt/Rivera, Organum treatise p. 295 adn. 47) est, que vocatur sinemenon. [s.XIV] LmLIoh. Hanb. tract. p. 364, 3: Sinemmenon est figura quedam et dicitur commutacio sive defectio tonorum vel semitoniorum. 4 Bezeichnung für eine Halbtonstufe außerhalb der diatonischen Skala — term for a degree of a semitone that lies outside of the diatonic scale [syn.: coniuncta] [s.XIII] LmLIoh. Garl. mens. append. 15, 4: quotiens ascendimus per tonos integros et postea iungendo semitonium, in tonum convertitur et ultimus tonus in semitonium, quod fit mediante synemenon... Alia regula de eodem est hic: si descendimus tonum et iterum tonum ascendimus, ibi similiter per synemenon fiet subtractio toni vel soni ... Alia regula de eodem: quotiens ascendimus et iterum descendimus, ascensus largiatur. Et hoc fit aliquotiens per synemenon, aliquotiens autem non. LmLTrad. Garl. plan. I 115: Synemmenon est addicio superhabundancie vel restriccionis sive diminucio proporcionum diatonici generis per modum armonie sumpta (cf. LmLHier. Mor. 23, 143 (p. 172) col. 1409, 14). ... Huius synemm<enon> IIII sunt species ... Prothosynemmenon dicitur primum inter ⋅F⋅ et ⋅G⋅ ... Deuterisynemmenon dicitur secundum synemmenon, quod est ⋅b⋅ parvum rotundum propter hoc, quod minuat ⋅C⋅ parvum quadratum per maius semitonium. Tresynemmenon dicitur tercium synemmenon inter ⋅D⋅ et ⋅E⋅ parva propter differentiam diatessaron ad ⋅b⋅ parvum rotundum. Tetrasynemmenon dicitur inter ⋅A⋅ et ⋅C⋅ quadratum magnum propter differentiam diapason ad ⋅b⋅ rotundum parvum, ut regula est: Omne synemmenon ex parte maioris semitonii accipitur sive denominatur. LmLAnon. Couss. IV p. 71, 24: organum potest incipere in ⋅G⋅ per diapente ... vel in ⋅F⋅ per diatesseron vel in ⋅E⋅ per ditonum vel in <⋅E⋅> molle per sinemenon et semiditonum vel in ⋅C⋅ per unisonum. al. LmLInterv. Sit C-O tit.: Sequitur de synemenis... crux inter ⋅F⋅G⋅ magna vel gravia ... altera crux inter ⋅f⋅g⋅ parva vel acuta ... altera crux inter ⋅c⋅d⋅ parva vel acuta eqs. al. [s.XV] LmLTrad. Holl. IX 2, 2, 2: In duobus locis, in quibus ⋅b⋅fa⋅C⋅mi locatur, a prioribus coniuncta est reperta; que et si<ne>menon Grece vocatur, quia per ipsam tonus semitonio vel e converso propter vocum discrepancias in se directe muttare non possunt (sim. LmLTrad. Holl. I 1, 8, 3. Trad. Holl. XI 3, 91). LmLAdam Fuld. 2, 11: Componenti caute prospicienda erit clavium vera positio in toni transpositione, quia ibi coniunctarum obviatio est, quod Graeci synemmenon, nostri vero musicam fictam appellare voluerunt. al. Trad. Holl. XII 10, 1: Nunc vero accedamus ad ea, que eveniunt contra manum musices, que habent se in musica tamquam quinque figure in gramatica, sicut sunt coniuncte, que nomine Greco vocantur sinemenon. Nam coniuncte fiunt per mutacionem ut in sol in ⋅F⋅faut vel in ⋅C⋅[sol]faut, quod est contra manum musice. Unde coniuncta definitur sic: est mutacio toni in semitonium vel econverso secundum vocem hominis vel alterius instrumenti. ex errore ed. LmLFrut. brev. 4 p. 41: in remissione et intensione synemmenon (synemmenon om. mss.). v. cantus I E 5 c; deuterasynemmenon; protosynemmenon; tetrasynemmenon; tresynemmenon; tritosynemmenon