supranus

supranus -i m. ‚Sopran‘ (Bezeichnung für eine Oberstimme im mehrstimmigen Satz) — ‘soprano’ (term for an upper voice in polyphonic composition) [s.XV] LmLNicol. Burt. 2, 3, 30: Optime enim organizatur sive discantatur, quando organum sive supranus, ut vulgi utar vocabulo, imitatur tenorem in ascensu aut descensu non eodem momento, sed post unam aut duas notulas vel plures incipiet in eadem voce eandem melodiam organizando, quod maxime cantu mensurato observandum est et a nonnullis practicis fuga nuncupatur. LmLNicol. Burt. 2, 5, 38. LmLNicol. Burt. 2, 5, 43: primo cantum sive, ut dicunt, supranum, investigatione praemissa componas. Deinde tenorem omni castigatione tersum et examinatum. Postremo contrabassum nullam dissonantiam ceteris procreantem. Nam supranus ad tenorem remissus contrapunctus erit superacutus. Tenor vero ad contrabassum erit contrapunctus acutus. Contra autem bassus gravis erit contrapunctus respectu omnium. LmLNicol. Burt. 2, 5, 44: Nam necessum (!) est, quod planus cantus primo fabricatus sit. Secundo vero, ut supranus magna sollertia habendo respectum ad tenorem, qui est planus cantus, edatur sive componatur. Exinde ad contrabassum deveniendum. LmLGuil. mon.[] 4 p. 29. LmLGuil. mon. 4 p. 30. LmLGuil. mon. 6 p. 38: Incipiunt regulae contrapuncti Anglicorum, quae secundum ipsos Anglicos duobus modis fit (?). Primus modus, qui apud ipsos communis est, faulxbordon appellatur. Qui faulxbordon canitur cum tribus vocibus, scilicet tenore, contratenore et suprano. Secundus vero modus, qui gymel appellatur, cum duabus vocibus canitur, scilicet suprano et tenore. Sequuntur regulae dicti modi. Nota, quod, si iste modus canatur secundum ipsos Anglicos, debet assumi supranum cantum firmum (?), et dictus cantus firmus debet regere supranum sive cantum. ... Et nota, quod istud faulxbordon, ut superius dixi, canitur cum tribus vocibus tenendo ordinationem dictarum notularum superius dictarum, sed quod habeat supranus pro consonantiis primam octavam et reliquas sextas, et in fine concordiorum sit octava. ibid. al. LmLGuil. mon. 6 p. 41: Supranus vero semper teneat suam penultimam sextam altam supra tenorem ita, quod finis concordii sit semper octava alta supra tenorem. LmLGuil. mon. 6 p. 41 ex.: Tenor ... Alius tenor ... Supranus... Supranus secundus ... Contratenor ... Contratenor secundus ... Contratenor altus ... Secundus altus. LmLGuil. mon. 6 p. 42: Alius modus componendi cum tribus vocibus: Facias tuum tenorem non disiunctum et bene intonatum et facias ipsum diminutum, sicut volueris; facias, quod supranus teneat pro principio octavam altam et ex consequenti facias omnes decimas altas tam in fine concordii quam in principio. ibid. al. LmLGuil. mon. 6 p. 43: Alius modus componendi cum tribus vocibus: Fac tenorem bene intonatum grossum, hoc est non diminutum et non disiunctum, et fac, si velis, contratenorem bassum subtus tenorem ita diminutum, sicut volueris, et fac supranum tuum diminutum sicut contratenorem bassum et fac, quod consonantiae contratenoris bassi cum suprano suo sint quasi omnes decimae. ibid. al.