Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
sungeln vb.
sungeln , süngeln, sunkeln, sünkeln , vb. , knistern, glühen, brennen, heisz sein. abgeleitet von sungen, wie sengeln 1 teil 10, 1, 584 von sengen. belege s. dort; hierzu noch: nidorem, putorem sungulunga, var. sungu (11. u. 12. jh. ) ahd. gl. 2, 674, 48 St.-S.; manc flurîn donerstrâle: die flugen al zemâle gein ir: dô sungelt unde sanc von gänstern ir zöpfe lanc Wolfram v. Eschenbach Parzival 104, 3 ; diu leide gift wiel unde sôt ... und sunkelt als ein pfanne, dô man spec inne smelzet Konrad v. Würzburg troj. krieg 38434 ; referveo vast heisz sein, sünckelen, widerglasten Frisius (1556) 1130…