Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
storzer m.
storzer , störzer , m. , vagus ( zu 1 storzen, störzen verb. ) s. auch oben störzel und begrifflich sich mehr verzweigend storger, störger, m.: mhd. sterzære ( mon. boic. 2, 2, 645); daʒ sint ouch sterzere unde lotere und ander unnütze volc germ. 10, 469. — sterczer vagus Diefenbach nov. gloss. 376 a ( v. j. 1420); sterzer histrio, scurra Lexer 2, 1184 ( Grazer voc. v. j. 1506); peregrini, qui vocantur stercer quelle bei Schmeller 2 2, 786; sectae hypocritarum, qui vocantur sterzer, qui fingunt infirmitates diversas et fingunt subitam sanitatem ( ebenda ); terminirer, umbschweifer, störtzer, s…