Hauptquelle · Köbler Mnd. Wörterbuch
stathaftich Adj.
stathaftich , Adj. nhd. statthaft, im Stande seiend, tüchtig, angesehen (Adj.), stattlich, begütert, vermögend, angemessen im Wert, vollgültig Vw.: s. un- Hw.: vgl. mhd. statehaftic E.: s. stat (1)?, haftich W.: s. nhd. (ält.) statthaftig, Adj., statthaft, DW 17, 1023? R.: it is stathaftich: nhd. „es ist statthaft“, es ist zu gestatten, es ist zulässig L.: MndHwb 3, 436(stat[h]aftich), Lü 375b (stat[h]aftich)