Hauptquelle · Westfälisches Wb.
Spitsbō¹we m.
Spits-bō¹we m. [verbr.] 1. Dieb, Betrüger, Gauner. Spitzbauwen wören im Hiuse, do schlaug ïek Rebäll ( Arn Ar ). — Ra.: Düu gleïkes ä ’m Spitsbaub’m at ’m Krmesvūgl dir wäre ein Diebstahl wohl zuzutrauen ( Isl Is || mehrf.). — Sprichw.: Wenn sik twai Spitzbiuwen strïet, dann kritt de ehrlike Mann sein Peard wieher ( Bür Sk ). Wann sik Spitsbaugen unens wät, wät me allerlai gewā ( Dor Wl ). De Spizbauge denket, alle Lǖ stüelen ( Dor Wl ). Spitbauben got met där Iulenflucht ( Arn Wh ). De klain’n Spitsbaugen hänget me, de grauten lätt me laup’m ( Dor Wl ). Vüä’n Spitsbaub’m ka’ me sik wān’n, o…