Eintrag · Lex. musicum Latinum
sonantia
sonantia -ae f. Klang, Erklingen, Zusammenklang — sound, simultaneous sonority [s.XIII] LmLIoh. Garl. mens. 1, 4: Discantus est aliquorum diversorum cantuum sonantia (sim. LmLIoh. Garl. mens. 11, 3. LmLContr. Quoniam hom. 1, 1: Contrapunctus aut discantus est diversorum cantuum in unum redacta sonantia). [s.XIV] LmLIoh. Mur. spec. 1, 312: in quantum est diatessaron sonantia, non in quantum consonantia (inde LmLIac. Leod. spec. 7, 6, 13). LmLIac. Leod. spec. 2, 40, 10: comma ... minima sonantia est. LmLComm. Boeth. II p. 348, 4: unum atque eundem singillatim pulsi reddunt sonum, nec consonanciam nec dissonanciam, sed sonanciam igitur poterunt adaptare. [s.XV] LmLIac. Theat. 9: Consonancia est similis sonancia (ms.; ed.: sonanciae), quia (ms.; ed.: quare), nisi similes due voces consonaverint, consonancia esse non potest. (cf. Lib. argum. 13 p. 20: Consonantia, hoc est ‚simul sonantia‘) LmLIac. Theat. 10: Musica unde dicta est? <Magister:> Quidam dicunt a musis, quidam vero a musitacione (ms.; ed.: musicacione), id est a sonancia vocum (cf. Lib. argum. 4 p. 19). LmLSzydlov. 7, 122: modus continens in se omnes sonanciarum et distanciarum sonos. v. simul sonantia