Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
serih st. m. oder n.
st. m. oder n.; ae. serc, syr(i)c m.; an. serkr m.; aus lat. sericus, -um bzw. mlat. sarica, sarcea (vgl. Frings, Germ. Rom. I,88 f. II,458). — Graff VI,273.
ser-ih: acc. sg. Gl 1,648,46 (M, 5 Hss., 10.—12. Jh.); -ich: dass. 47 (M, 2 Hss., beide 12. Jh.).
Seide(nstoff): serih [Syrus negotiator tuus propter multitudinem operum tuorum (der Stadt Tyrus), gemmam, et purpuram, scultulata, et byssum, et] sericum (5 Hss. sir-) [... proposuerunt in mercatu tuo, Ez. 27,16] (1 Hs. sîda).
Abl. ?serihhîg.
Vgl. Heyne, Hausalt. 3,231 u. Anm. 127.