Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
selbzanta (st. sw.?) f.
(st. sw.?) f.; zum Zweitglied vgl. zennen.
Alle Belege im Nom. Sing.
selp-canta: Gl 3,588,9 (mus. Brit. Harl. 4986, Hs. 11./12. Jh.; zu -c- für z vgl. Braune, Ahd. Gr.16 § 159 Anm. 2); -zant-: -a 4,28,60 (Sal. a1, 2 Hss., darunter Ink., 15. Jh.); -] 29,1 (Sal. a1, 2 Hss.). 166,43 (Sal. d). Meineke, Ahd. S. 24,5 (Sal. a1). — Mit Konsonantenschwund in der Fuge: sel-zanta: Gl 4,28,60 (Sal. a1).
Verschrieben: selp-hanta: Gl 4,28,61 (Sal. a1, 2 Hss.; 1 Hs. --; nach Gl.-Wortsch. 8,153 ist in beiden Hss. vielleicht z statt -h- zu lesen); selb-zantam: 3,589,5 (Oxf. Jun. 116 F, Abschrift 17. Jh.).
Wasserschwertlilie, Iris pseudoacorus L. (vgl. Marzell, Wb. 2,1031 ff., bes. 1044): selpcanta acoros venerea [zu: Graecis dicitur acoros, choros, aphrodisias. Gallis piper apium. Italis venerea, radix nautica, et sigen- tiana et unguentiana, Apul., De medic. herb. VII] Gl 3,588,9. herba venerea [zu: ebda.] 589,5. achoros 4,28,60. 166,43. Meineke, Ahd. S. 24,5.