Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
selbâza sw. f.
selbâza sw. f. ; mnl. selfete ( vgl. Keil-Müller, ZfdA. 108,18 f. u. Anm. 48 ); ae. selfǽte. selb-eza: nom. sg. Gl 3,471,4 ( Bonn 218, Gll. 11. Jh. ( ? ) ; zu mfrk. -e- für umgelautetes â vgl. Braune, Ahd. Gr. 16 § 34 Anm. 2; anders Splett, Ahd. Wb. I,2,804 u. Gl.Wortsch . 8,150 s. v. selbezza). — selu-eza: nom. sg. Mayer, Glossen S. 18,10 ( Breslau III F 19, Gl. 10. Jh.; zu mfrk. -e- für umgelautetes â s. o. ). Gemeines Kreuzkraut, Senecio vulgaris L. ( vgl. Marzell, Wb. 4,276 ff. ) : selbeza senecion Gl 3,471,4 ( vgl. geruncia sinicion, CGL III,591,13 u. sinicion ( h ) erba ( h ) ortula, ebd…