Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
schuopoʒe f.
schuo-poʒe f. ib. ein kleineres grundstück, der dritte od. vierte teil einer hube Urb. Weist. ( von siben schuepissen 4,293. schuppes ib. 332 ). scuopoʒa, schuopoʒa, scoppoʒa Mone z. 1,351 ff. ( 1169. 1255. 90 ). schuopoʒe ib. 5,129. Kopp 87 1294 . schûchbuʒe Gaupp 1,73. — nach Wack. umd. 54 aus roman. bota ( bôʒe, boʒ ) u. deutsch. schuoch als landmass. vgl. auch Hpt. 8, 394. Germ. 13,366 ;