Hauptquelle · Köbler Mnd. Wörterbuch
scholasticus M.
scholasticus , M.
- nhd.
- Scholaster, Scholastiker
- ÜG.:
- lat. scholasticus
- Hw.:
- s. schōlastære*
- I.:
- Lw. lat. scholasticus
- E.:
- s. lat. scholasticus, Adj., zur Schule gehörig, rhetorisch; gr. σχολαστικός (scholastikós), Adj., müßig, seine Muße den Wissenschaften widmend; vgl. gr. gr. σχολάζειν (scholázein), V., sich Muße nehmen, sich Zeit nehmen; gr. σκολή (skolḗ), F., Lehranstalt, Ort der Muße; vgl. idg. *seg̑ʰ-, *seg̑ʰi-, *seg̑ʰu-, V., Sb., halten, überwältigen, Sieg, Pokorny 888?
- W.:
- vgl. nhd. Scholastiker, M., Scholastiker, DW 15, 1449?
- L.:
- MndHwb 3, 115 (scholasticus)