Eintrag · Köbler Mhd. Wörterbuch
sancmeister st. M.
sancmeister , st. M.
- nhd.
- „Sangmeister“, Kantor, Musiker
- ÜG.:
- lat. cantor Gl
- Hw.:
- vgl. mnl. sancmeester, mnd. sancmēster
- Q.:
- BdN, Gl, HB, Köditz, SelbhReg, Urk (1294)
- E.:
- ahd. sangmeistar* 1, st. M. (a?), „Sangmeister“, Musikmeister, Meister des Gesanges und der Musik; s. mhd. sang, meister
- W.:
- nhd. (ält.) Sangmeister, M., Sangmeister, DW 14, 1792
- L.:
- Lexer 176c (sancmeister), Hennig (sancmeister), WMU (sancmeister 2024 [1294] 3 Bel.), LexerHW 2, 603 (sancmeister), Benecke/Müller/Zarncke II/1, 122a (sancmeister)