Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
salmscof st. m.
st. m. (zum Doppelansatz vgl. Wißmann, Skop S. 24 ff., zum Ansatz ohne p- vgl. Frings, Germ. Rom. II,421 f., Braune, Ahd. Gr.16 § 133 Anm. 1); ae. sealmscop. — Graff VI,454 s. vv. salmscôf, psalmscof.
psalm-scof: nom. sg. I 33,20. F 40,26; -scoffes: gen. sg. I 43,21.
salm-scopho: gen. pl. Gl 2,346,53 (clm 14461, Hs. 9. Jh.).
Psalmendichter (zur Bed. vgl. auch RGA 5,377 u. 381 s. v. Dichter): dero salmscopho psalmistarum [, id est, cantorum principes, vel auctores, David, sive Asaph exstiterunt. Isti ... post Moysen psalmos primi composuerunt et cantaverunt, Is., De off. 2,12 p. 792] Gl 2,346,53. fona imu (Christus) quhad dher psalmscof de quo psalmista ait I 33,20 (vgl. Ps. 71,17). so after dhes psalmscoffes quhide ist chiquhedan secundum psalmi sententiam 43,21 (vgl. Ps. 15,10; Wiedergabe von psalmus ‘Psalm’ durch ein Nomen agentis). regan ioh uuellentan so psalmscof quidit pluviam ergo voluntariam, sicut psalmus dicit F 40,26 (vgl. Ps. 67,10; Wiedergabe von psalmus ‘Psalm’ durch ein Nomen agentis).