Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
sagâri1 st. m.
sagâri 1 st. m. , mhd. nhd. ( älter ) sager; vgl. mnd. mnl. segger. — Graff VI,108. Belege im Nom. Sing., wenn nicht anders angegeben. sag-ar-: -i Gl 3,142,32 ( SH A, 2 Hss. ); -e ebda. ( SH A ); - ] 33 ( SH A ); -ere: ebda. ( SH A, 2 Hss. ). 187,50 ( SH B, 2 Hss. ); dat. sg. 2,27,50; -ære: 3,142,33 ( SH A ). — segere: Hbr. I,296,375 ( SH A ). 1) Verkünder: sagere [ quibus, ] indice [ claudo, testis erat meriti, Ar. I,305 ] Gl 2,27,50. 2) Schwätzer: sagari futilis Gl 3,142,32. Hbr. I,296,375. sagere futilis dicitur qui nil celare valet [ Hbr. II,23,448 ] Gl 3,187,50. Komp. ê(o)-, mârisagâri, l…