Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
saga2 st. sw. f.
st. sw. f., mhd. sage, nhd. dial. schweiz. sagen Schweiz. Id. 7,423 ff., tirol. sâg(e) Schatz, Tirol. Wb. 2,499, bair. sag Schm. 2,235; as. saga (s. u.), mnd. sāge, mnl. sage; afries. sage; ae. sagu st. f.; an. sǫg st. f. (vgl. Fritzner 3,650). — Graff VI,88.
Belege im Nom. Sing., wenn nicht anders angegeben.
sag-: -a Gl 1,600,46 (M, 10 Hss.). 617,44 (Jd). 2,8,30. 340,1 = 4,234,21. 2,368,67. 3,640,31 (3 Hss.). 4,279,62 (4 Hss.); -e 3,192,46 (SH B). 641,22; -] 640,31 (clm 14584, 13. Jh.).
Stark: saga: acc. sg. Beitr. (Halle) 85,229,12 (Vat. lat. 3860, Hs. 9./10. Jh.).
Verstümmelt, verschrieben: . uga: Gl 3,658,10 u. Anm. 11 (Leiden Voss. lat. 4° 51, 11. Jh.).
Werkzeug mit (gezähnter) Schneide, Säge: saga [numquid ... exaltabitur] serra [contra eum, a quo trahitur? Is. 10,15] Gl 1,600,46. 617,44. 4,279,62. serra i. saga inde serrula [zu:] serrae [autem nomen de sono factum est, id est, a stridore, oder zu:] serrae [, circinique usum perdices quidam adolescens invenit, quem puerum Daedalus ... studiis per docendum acceperat, Is., Et. XIX,19] 2,340,1 = 4,234,21. saga [‘rubicunda rubicundula’ ... ‘puella puellula’,] ‘serra [serrula’, Prisc., Inst. II,113,18] 2,368,67. sage serra 3,192,46 (im Abschn. De fabris ferrariis; 1 Hs. sega). 640,31 (1 Hs. sega). 641,22 (davor zangelin forcipula). saga [quid tale sector ausus est? Prud., P. Vinc. (V) 531] Beitr. (Halle) 85,229,12; hierher wohl auch (vgl. Formenteil): sega serra Gl 3,658,10 u. Anm. 11; — zur Wiedergabe von lat. lima ‘Feile (mit gezahnten Seitenflächen’, vgl. Darms, Schwäher S. 242): saga ł uila lima [. Corpore sulcato nec non ferrugine glauca sum formata fricans rimis informe metallum, Aldh., Enigm. XXI, Überschr. p. 106] Gl 2,8,30 (Randgl. nur sega; oder ist von einer zu fîhala synonymen Gl. u. der Bed. ‘Feile’ auszugehen (? So tiefenbach, Werkzeuge S. 734).
Abl. sagôn; vgl. sega.
Vgl. Darms a. a. O. S. 242 f., Heyne, Hausalt. 1,76, Tiefenbach a. a. O. S. 733 ff.