Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
runstîg adj.
adj.; vgl. mhd. bluotrünstic (vgl. Lexer, Hwb. 1,318 s. v. bluotrunsec), nhd. blutrünstig.
runstigun: acc. PL. f.? Gl 2,446,5 (clm 14395, Hs. 10. Jh.).
fließend, strömend: runstigun (von anderer Hand, am Rand noch rinnento) [Iesu cunctipotens ... haudquaquam tibi gloria haec est insolita aut nova, calcare fremitum maris,] prona (Glosse: currentia, vgl. PL 60) [et flumina sistere, Prud., P. Quir. (VII) 60] (1 Hs. nur Randgl. rinnan).
Vgl. runsîg.