Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
runsîg adj.
adj., mhd. runsec, nhd. (älter) runsig. — Graff II,521.
runsig-: gen. sg. f. -ero Gl 2,658,30; nom. pl. m. -e Nc 822,16 [141,17].
fließend, strömend: runsigero septemgemini [turbant trepida ostia Nili, Verg., A. VI,800] Gl 2,658,30. tar sizzent in iro . menniskinen gorpoton . die manes heizent a manando . daz chit runsige . uuanda sie runnen fone iro forderon samen ibique manes . id est corpori humano praesules attributi . qui parentum seminibus manaverunt Nc 822,16 [141,17].
Vgl. runstîg.