Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rüerunge mhd. st. f.
mhd. st. f., nhd. rührung; mnd. rrunge; vgl. mnd. rringe, mnl. roeringe, an. hrœring. — Graff IV,1177.
rurunge: nom. sg. Gl 3,415,32 [HD 2,277] (Straßb., 12. Jh.?).
(An-)Gerührtes, Teig: conspersio (in lat. Text; zur Bed. vgl. Mikeleitis-Winter S. 120).