Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
rôtil st. m.
rôtil st. m. , mhd. rœtel, nhd. rötel. — Graff II,487. Alle Belege im Nom. Sing. rot-il: Gl 3,28,14 ( 11 Hss. ). 714,37. 4,354,49. BES 6,54,49 ( 2 Hss. ); -el: Gl 3,28,16 ( 3 Hss., 1 Hs. -ö-). 88,59 ( SH A ); roitil: 60 ( SH A; zu -oi- vgl. Braune, Ahd. Gr. 16 § 45 Anm. 4 ); rottel: Hbr. II,146,6 ( SH a1, Anh. ). — rou- dil : Gl 3,404,28 ( Hildeg., 2 Hss.; zu -ou- vgl. Braune a. a. O. Anm. 5 ). Verschrieben: ruuol: Gl 3,55,14; totil: Add. II,96,2. Rotkehlchen ( vgl. Suolahti, Vogeln. S. 39 f. ) : rotil cupuda ( vgl. Mlat. Wb. II,2120 ) Gl 3,28,14 ( 6 Hss. rôtila, 1 Hs. rôdilwîe mfrk. ). 55,14.…