¹rostêren

¹⁺rostêren rostîren, rustêren, rustîren, rastêren, restêren, swv.: 1. an der Fortbewegung hindern, aufhalten, c. Acc. de scheppe sint tô 14 dāgen ēder 3 wēken uppe dat hö̂geste ûtgemāket de wint r.-t uns itsunt wî kȫnen nergen kāmen (Hanserec. III 8, 390). — 2. (bes.:) gewaltsam festhalten, in Gewahrsam nehmen; (Personen:) festnehmen, arrestieren, J. R. jûwer genâde ōrdens grôtscheffere hîr tô Brügge van sōmigen Lumbarden ger.-t und in vancnisse gelecht (Leloux 2, 75); (Transportfahrzeuge, bes. Schiffe:) festsetzen, tô Hulle r.-den sê Hans Timmer 3 mânte mit 1 āpenen krēger sô lange dat it gût vordarf (Hanserec. III 2, 538), eodem die quam ôk tîdinc wô dat in Hollant wêren ger.-t de bojers sô tô Hamborch tô hûs hö̂rden in die s. Galli dãrup lêt dô vōrt ên êrbâr rât düsser stat wedderum r. de hollandeschen schēpe sô hîr dô wêren (Hamb. Chr. 189), (auch:) []zwangsweise zum Dienst als Kriegsschiff verpflichten, alse de schipper in den Ö̂rssunt wêre gekōmen wêre dê r.-t worden alsô dat hê dēme kȫninge van Dennemarke uppe söldie sēgelen môste dãrvan hê wol betālet sî (Lüb. Urt. 4, 38), sōmige schiphêren van der hense dê ȫver ê(i)nen jâre in Engelant ger.-t wâren met den engelschen mosten sēgelen in Spānien (Lüb. Ub. 6, 240); (Güter und Geldmittel:) beschlagnahmen, sô dat men sîne gü̂der schal lâten r. nicht van hîr tô vāren êr hê den nâbers heft beschê(i)t gegēven (Gartenrecht 21), int jâr 1400 int sēvende jâr 21 in settember dô r.-de ik under Werner Scherre alsô tô Engelbrachtes Witten dat gelt dat Johannes Walrāven nâ lâten hadde (Veckinghusen Handelsb. 232); — zu lat. arrestare.