Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rôs(a)bluomo sw. m.
sw. m., mhd. rôse(n)bluome m. f., nhd. rosenblume f.; mnd. rôsenblôme f., mnl. rose(n)bloem(e) f. — Graff III,242.
rôse-bluom-: nom. pl. -en Nb 77,30 [67,5]; dat. pl. -ôn Nc 803,8 [121,20] (rose-).
Blüte des Rosenstrauches, Rosa L. (vgl. Marzell, Wb. 3,1393 ff.): so ze lenzen fone des uuesteneuuindes uuarmi . rosebluomen uuerdent . after demo uelde cum flatu tepentis zephiri irrubuit nemus . i. rosetum vernis rosis Nb 77,30 [67,5] (vgl. noch Ahd. Wb. 1,1231 s. v. bluomo 1cα; hier ist wohl eine wilde Rosenart gemeint, vielleicht die Feldrose, Rosa arvensis H. (vgl. Marzell a. a. O. 1394 f.) oder die Hundsrose, Rosa canina L. (Marzell a. a. O. 1395 ff.)). chamen ouh ze iro (Philologia) dri diernun ... gezierte mit rosebluomon praeterea convenere tres puellae ad virginem ... rosarumque spiculis . i . floribus redimitae [vgl. redimitae spiculis .i. floribus rosarum, Rem.] Nc 803,8 [121,20].