Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rinderhirte mhd. st. m.
mhd. st. m., nhd. rinderhirte, mnd. rinderhērde, ae. hríðerhirde.
rinnir-hirte: nom. sg. Gl 3,670,31/32 (Innsbr. 711, 13. Jh.; zu -nn- für nd vgl. Weinhold, Bair. Gr. § 171).
Rinderhirt: ohsinar buccularius, dazu Randgl. rinnirhirte bugolcus (vgl. Mlat. Wb. I,1597,44 f. s. v. bubulcus; im Abschn. De bubus et ovibus et capris porcis eorum progenie).
Vgl. [h]rindhirti.