Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rigôn sw. v.
sw. v.; as. rigon (s. u.). — Graff II,429 s. vv. garigit u. garigôt.
ge-rigôt: part. prt. Nc 842,15 [165,2].
etw. umkränzen: sconiv gadem . unde gerigot first clizen darana (sc. an demo huse Iovis) mit snefareuuen brorten ibi septa candentia . culmenque sectatum (l. sertatum, vgl. Sehrt, N.-Glossar S. 158) . i. virgatum . limbis . i. fasciis nivalibus albicabant Nc 842,15 [165,2].